„Na imię mi Indygo” to drugi tomik poezji Darii Antoniny Maciejewskiej. Tak jak w poprzednim zbiorku wierszy "Dzienniki nieumarłych" również i tu autorka poddaje dogłębnej analizie wnętrze człowieka, a także uczucie miłości, które towarzyszy mu podczas funkcjonowania w otaczającym go świecie.
"Kwiatki i włóczędzy" to trzeci zbiór wierszy autorki. Poetka swoje rozważania tradycyjnie zaczyna od człowieka. To jego stawia w centrum wszystkich refleksji. Na początku postać ludzką poddaje oglądowi z zewnątrz by potem przy pomocy subtelnych erotyków przejść do jego wnętrza. W swoich lirykach
